خبر چنين گزارش شده بود.
"دختری کارگر به نام مهتاب احمدزاده، سن ۱۵ سال، اهل پيرانشهر که همراه خانواده اش در يک کارگاه پرورش مرغ ( مرغداری ) در شهر نقده کار می کرد، توسط کارفرمايش مورد تجاوز جنسی قرار گرفت. او رنج و آزارهای روحی ناشی از اين جنايت را تحمل نکرد و دست به خود سوزی زد. مهتاب در محل کارش جان سپرد".
متاسفانه اين خبر توجه بسياری از خبرگزاريها و سايتهای اينترنتی را بخود جلب نکرد. در صورتيکه مورد مهتاب تنها نمونه ائی از هزاران جنايت اين چنينی است که هر روز در محيط های کار و جامعه مصيب زده ايران و کردستان اتفاق می افتد.
اين خبر را در محيط کارم مطالعه کردم. محيط کاری که بيش از ۳۰ درصد کارگرانش را زنان تشکيل می دهند و مطابق قانون و مقررات حاکم تجاوز جنسی که سهل است، هرگونه آزار لفظی جنسی از جانب هر مقامی "گرچه به ندرت اتفاق می افتد"، و در صورت عدم هوشياری تشکلهای کارگری در محيط کار می تواند افزايش يابد، اما ممنوع و جرم است و کمترين پيامدش می تواند از دست دادن کار باشد.
تجاوز جنسی به مهتاب، کارگر ۱۵ ساله، نوجوان محنت کشيده ائی که آن سرمايه دار حيوان صفت حتی به تن رنجديده و استثمار شده اش رحم نکرد و با اين وحشيگری او را وادار کرد که پيکر رنجور و مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اش را به شعله های آتش بسپارد را هنوز هم نتوانسته ام از ذهن دور کنم.

مهتابی که نه در پی زرق و برق، بلکه در نتيجه فقر و فلاکت و در پی لقمه ناني، خود و خانواده اش تن به مهاجرت می دهد، اين چنين طعمه درنده ائی حيوان صفت شد و دردهای ناگفته و آرزوهای در دل مانده اش را با خود به گور برد. مهتاب نمونه ائی از هزاران رويداد مشابهی است که در جامعه بلا زده ايران و گرفتار آمده در دام مصائب سرمايه داری هر روز تکرار می شود و قربانی می گيرد.
مرگ دلخراش مهتاب را تنها با پاسخی در خور به بانی اين جنايت می توان تسکين داد، و اين پاسخ می تواند چنين باشد.
اعتراض و بروز خشم و نفرت از وادار کردن مهتاب به خودسوزی برای تشکلها و فعالين جنبش کارگری از چند زاويه مهم است.
اول اينکه مهتاب يک کارگر کم سن و سال بود که اصولا" بکارگيری نيروی کارش در اين سن و سال بايد جرم محسوب شود.
دوم اينکه مهتاب نوجوان زير ۱۸ سالی بود که مورد تجاوز قرار گرفت. تجاوز اگر جرم است که هست. تجاوز به دختری پانزده ساله به طريق اولی و بايد جرم سنگينی باشد.
و سوم اينکه مهتاب کارگرِ در محيط کارش، (مکانی که کارگر در آن بايد از امنيت کامل برخوردار باشد) نه تنها مورد تجاوز قرار می گيرد، بلکه در نتيجه اين تعرض سرمايه دار صاحب کارگاهش دست به خود سوزی می زند و در محيط کارش جان می سپارد. مرگ او يک سانحه محيط کار است، سانحه ائی عمدی که مسبب اصلی آن کارفرماست. کارفرما اگر در مقابل هر سانحه ديگری در محيط کار اتوماتيک مسئول و مجرم است، در اين مورد معين خود در اين سانحه محيط کار که به مرگ يک کارگر دختر ۱۵ ساله منجر شده است، مستقيما" مسئول و بدون ترديد متهم رديف اول است.
از اينرو برای حفظ امنيت کارگران اعم زن و مرد در محيط کار، برای جلوگيری از تکرار چنين فجايعی در جامعه و بويژه در محيط های کار، اعتراض جمعی و گسترده کارگران، فعالين کارگری و تشکلهايشان به مرگ مهتاب توسط کارفرما را بايد به بستری برای مبارزه وحدت همه فعالين کارگری عليه سرمايه داران و جنايتهايشان تبديل کنيم.
در اين اعتراضات بايد خواستار محاکمه صاحب اين کارگاه بجرم تجاوز جنسی به دختری زير ۱۸ سال، تجاوز به کارگری کم سن و سال که به عاملی برای دست زدن او به خودکشی و مرگ در محيط کار گريده و بعنوان سانحه ائی عمدی در محل کار بحساب می آيد، شد. اين صاحب کار را بايد و بدون تريد به اتهامات فوق مورد محاکمه قرار داد بطوريکه تا پايان عمر ننگينش در زندان بماند.
ايکاش تاکنون شاهد صدور دهها و صدها اطلاعيه و بيانيه در محکوميت تجاوز به مهتاب می بوديم. دفاع از امنيت کارگران بخصوص در محيط کار وظيفه فعالين و تشکلهای کارگری و مبنائی برای وحدت است.
غم و اندوه مرگ دلخراش مهتاب و همه قربانيان چنين جنايتهائی را که توسط سرمايه داران و حاميانشان هر روز صورت می گيرد را به نيروئی برای تداوم مبارزه طبقه مان عليه اين جنايت پيشگان تبديل کنيم.