امید سهرابی: "من  به نفع خودم چیزی برای گفتن ندارم من به نفع خلقم صحبت می کنم"این جمله بخشی از دفاعیات خسرو گلسرخی است که برای بار چندم به مناسبت دهه فجر از صدا و سیمای جمهوری اسلامی پخش میشود.(البته باید گفت کاش گلسرخی به جای دفاع از خلقش از خودش دفاع می کرد)              

اما هدف جمهوری اسلامی از پخش مجدد آن آنهم با حاشیه جناب آقای رحیم پور ازغدی بر آن چه می تواند باشد؟در حالیکه آنان نه از اعدام گلسرخی متا ثراند ونه درصدد دلجوئی  از جریانهای مخالف مارکسیستی قبل از انقلاب می باشند جریانهای که به زعم خود آقای پور ازغدی کسانی بودند که بیشتر  از آنکه مارکسیست باشند آدمهایی مذهبی بودند (که ایشان  به عنوان نمونه از امیر پرویز پویان نام  میبرند).                                                                                                     

هدف صدا و سیما از مذهبی نشان دادن بخشی از جریان چپ در آن مقطع چه می تواند باشد؟هرچند که اغلب جریانهای کمونیستی در آن مقطع  چنین نیز بودند(یا ترکیبی از مذهب و مارکسیسم بودند یا ملغمه ای  بودند از فرهنگ بومی و چیزهای دیگر). جالب اینجاست که جمهوری اسلامی  در هر مقطعی برای سرکوبی نحله های گوناگون جنبش چپ آنها را به ارتداد و بی دینی متهم میکرد جدا از اینکه  آنان آدمهای متعلق به کدام جریان فکری بوده باشند در حالیکه نظری پرداز و تئوریسین جمهوری اسلامی از مذهبی بودن و نماز خواندنهای امیر پرویز پویان حکایتی نیز تعریف کرد   .اگر چه در حال حاضر جمهوری اسلامی برای سرکوبی این جنبش نیازی به ضد مذهبی نشان دادن آن ندارد زیرا نوع و شیوه های سرکوب آن در این مقطع به مراتب با دهه های قبل تفاوت دارد.و جامعه ایران نیز  مثل سابق جامعه ای مذهب زده نیست که با ملحد خواند ن جریانهای مترقی از جانب رژیم  روزه سکوت بگیرد بلکه افکار عمومی باادامه  این رویکردوتداوم و ضعیت خفقان در جهت تحریم تقیه هر چه سریعتر اقدام خواهد نمود.  پس میتوان نتیجه گرفت که با ضد مذهبی خواندن مخالفین خود در این دوره هیچ اقبال و مجوزی  در جهت سرکوب پیشروان آن  از طرف جامعه دریافت نخواهد کرد.            

یکی از اهداف جمهوری اسلامی سانسور فعالیتهای مخالفان کمونیستی در دوره قبل از انقلاب  می باشد .جریانهای که مهمترین تاثیر را در سرنگونی  رژیم شاه داشتند.و سانسوری زیرکانه که آنهم مذهبی نشان دادن  الگوهای کمونیستی آن دوره میباشد.در حالیکه بدنه اصلی جنبش کارگری ونمایندگان حزبی آن در مقطع انقلاب  چیزی فراتر از گزارشها وتوضیحات رسمی ای بودند که توسط رسانه های جمعی رژیم به نمایش درمی آید.                                                                             

اما مهمترین و اصلی ترین هدف آنان یادآوری تاریخ سرکوبی میباشد که در مقاطع حساس تاریخی گریبانگیر این جنبش بوده است. ایجاد فضای رعب و وحشت و سرکوب خواسته های جنبش کارگری وتهدید فعالان آن (ِجدا از شیوه های ترور علنی  فعالین کارگری و دانشجویی در داخل وخارج از زندان) ادامه فعالیتهای رژیم  سابق  به شیوه ای وحشیانه تروخشن تر می باشد.                                 

آنچه که حایز اهمیت است برنامه رژیم برای استفاده  ازغوغای  انتخابات و گرفتن جشن پیروزی جهت سرکوب  تمام عیار جنبش آزادیخواه و برابری طلب مرذم ایران است .واستفاده از این فضا جهت اعمال مجازاتهای سنگین برای فعالین این جنبش که بطور مشخص بعد از ۱۳آذر دستگیر شده اند.جنبش چپ نه تنها سکوت جریانهای سیاسی لس آنجلس نشین و عقبه های دنباله رو آن را در داخل فراموش نمی کند بلکه از مردم آزادیخواه و برابری طلب مردم ایران می خواهد که با ادامه دادن اعتراضهای خود با روشهای گوناگون وعدم شرکت در  انتخابات مثل دوره های قبل تنها یک ندا را سر دهند   وآن اینکه برگه جدیدی در تا ریخ ملت ایران ورق خورده که پایانی بر تا ریخ سرکوب خواهد بود.

نشان دادن مکرر صحنه های سرکوب وحذف جریانهای پیشرو سیاسی در سال ۵۷ نه تنها خللی درعزم و اراده پیشروان آن ایجاد نخواهد کرد بلکه ما را مصممتر می نماید وامیدوار به اینکه ما توانایی این تغییر را داریم.تغییر برای بنیاد نهادن دنیایی زیباترکه خواسته هر انسانی در این مقطع از تاریخ بشری است.