زنده باد پدر ضعیف و مرگ بر پدر قوی. این پدر ضعیف بود که باعث شد من مبارزه را آغاز کنم. پدر ضعیف اصلاحات است هشت سال  وجود اوبرای ناامید کردن ما از خودش حتی زیادی هم بود. پدر قوی دیکتاتوری است که باید از بین برود. آیا این نوعی کنار آمدن با اصلاح طلبان برای مبارزه با فاشیسم است.؟

امین قضایی می گوید :" ناظم مدرسه ی ما می گفت یک سیب گندیده بقیه سیب ها را هم فاسد خواهد کرد .او یک فاشیست بود. اما میوه فروش محله ی ما می گفت که میوه ها در هم است و نباید آنها را سوا کرد. او یک بازاری بود. ما گیج شده بودیم. اما این تنها تفاوت یک بازاری با یک فاشیست است.  آنها رونوشتی از هم  بودند : قیمت های روی اتیکت هم به همان سرعت دفترچه های مشق ما خط می خورد. می آموختیم تا چپاول شویم . . ."

حالا سوال اصلی این است که من بر چه اساس اصلاحات را مساوی بازاری می دانم.

آیا انتخابات یک مثال خوب نیست آنجایش که ستاد های تبلیغاتی همه در حجره های بازار بر پا می شوند. ابراهیم یزدی فقط به این خاطر به ظاهر معترض تر از دیگر اصلاح طلب ها هست که با وجود داشتن حجره ای از آن خود نمی گذارند تو ش تبلیغات کند. انتخابات نمایانگر بازار است جایی که مردم رای و نظرشان را در مقابل مشتی امکانات و قوانین جدید می فروشند. قوانین جدید همان اجناس فروخته شده اند که دیگر پس گرفته یا تعویض نمی شوند. گول شعارهای آزادی خواهانه اصلاح طلبان را نباید خورد پدران رنگی ما بالاخره جایی متحد می شوند تا پدر همه ما را در آورند.

شاید معدودی از رفقا بر این امید باشند که با انتخاب نامزد های اصلاح طلب فضایی برای فعالیت های چپ باز می شود. اما این امیدی عبث خواهد بود ذره ای تردید نداشته باشید که این فضا ایجاد نخواهد شد. آیا خیال می کنید بورژوازی به ما این مجال را می دهد که او را کنار بزنیم در این صورت چه نیازی داشت که انتخاب شود. آنها تا جایی صحبت های ما را تاب می آورند که در پی نفی آنچه باعث شده به واسطه ی آن به قدرت برسند نباشیم یعنی طبقه ی حاکمی که آنها نماینده ی آنند. در این شرایط سخن گفتن از تحریم هم کافی نیست بحث حرام یا حلال اعلام کردن انتخابات مربوط به سبک سنگین کردن های منفعت طلبانه ی امثال تحکیم و نهضت آزادی است که تا آنجا که خطر تخته شدن دکانشان نرود انتخابات را تحریم می کنند و همین که این خطر پیش آمد( انتخاب مجدد محمود احمدی نژاد) به فرمایش خودشان انتخابات فرمایشی را نیز سزاوار شرکت کردن می دانند. یک تاکتیک رادیکال در برابر انتخابات نه تحریم آن که بیشتر از آن تخریب آن است به این معنی که علاوه بر شرکت نکردن در انتخابات با فاش ساختن ماهیت دموکراسی انتخاباتی برای دیگران آنها را نیز از شرکت در انتخابات باز دارد.