"چند سال پيش كتابي از مارشال برمن به نام تجربه مدرنيته در ايران منتشر شد كه تصوير متفاوتي از ماركس ارائه مي داد.ماركسي كه تاملاتش در باب دنياي مدرن هنوز الهام بخش است.اين واكنش بخشي از واكنش دنياي فكري پس از جنگ سرد به ماركس را نشان مي داد.اما باي ما كه ماركس را با كتاب هاي جلد سفيد شناخته ايم(به همت حزب توده!) اين تصوير جدد شايد چندان قابل هضم نبود.نشانه اش آنكهپس از گذران يك موج پست مدرنيسم و ساختارشكني پرچم هاي سرخ بار ديگر در دانشگاه ها به احتزاز در آمد." [۱]

ليبراليسم نسبت به حضور دوباره نيروهاي چپ در دانشگاه واكنشي هيستريك از خود نشان داد.گويي ليبراليسم با امري غير منتظره روبرو شده و گيج و مبهوت از اينكه دوباره دشمن قديمي-كه به خيال خودش به تاريخ پيوسته بود-موي دماغش شده،به دنبال دفع فتنه است.ليبراليسم نيروهايش را بسيج مي كند.صف تئوريسين هاي مزد بگير،از محمد قوجاني-طرفدار پروپاقرص  سابق آزادي بيان و انديشه و جامعه چند صدايي-تا بابك احمدي-روشنفكر ژرف انديشي كه با مصلحت انديشي هايش همواره راه درست را نشان داده-پيوندي مقدس با حاكميت براي سركوب اين"خدانشناسان"برقرار مي كنند تا براي لحظاتي همگانچشمان خود را ببندند،شعار آزادي بيان و اديشه را فراموش كنند،تا نداي منحوس آزادي خواهي و برابري طلبي خفه شود.

با وجود  اين ليبراليسم بايد جوابگوي افكار عمومي نيز باشد.بايد توضيح داده شود،چرا اين "دگم انديشان"به دانشگاه ها بازگشتند؟مطابق معمول ليبراليسم،حضور دوباره نيرو هاي چپ در دانشگاه را تحليل مي كند.تئوريسين هاي ليبراليسم،علت اين مصيبت را"سرسري خواندن ماركس"و"جو گرفتگي!!"مي دانند.آنان معتقدند:"نسل جديدي از سوسياليست ها كه بهتر است به آنها لقب سوسول سوسياليست بدهيم ،همان طبقه متوسطي كه چون تاريخ ملي اش را نخوانده و قهرمانانش مرده اند و در پي  قهرمان گمشده اش مي گردد كه امروزين باشد و مد روز و خوش قيافه و موضوع گفت و گوهاي عاشقانه رو به سوي ارنستو چه گوارا مي برد و روي تي شرت و پوستر و مجله و ديوار خانه او را بت خويش مي سازد."[۲]تحليل ليبراليسم بنا به ماهيتش فرمال و روبنايي است.ليبراليسم چپ گرايي جديد را ،مدي جديد مي داند.آن را معلول "سرسري خواندن ماركس" مي داند.ليبراليسم به ناچار تحليل رواني از چپ گرايان مي كند چون نمي تواند تحولات اجتماعي،كه نياز به مطرح شدن يك آلترناتيوچپ را الزامي مي كند،درك كند.ليبراليسم نمي تواند درك كند كه عروج راديكاليسم تا چه حد مدلول عدم ارضاي مطالبات راديكال جامعه توسط چارچوب هاي نظري اش،و پروژه هاي سياسي رنگارنگش-از دوم خرداد گرفته تا انقلاب مخملي و دخالت خارجي- است.پروژه هايي كه به رغم تنوع و  حتي تضادشان،همگي در يك امر اشتراك دارند:عدم دخالت مردم در تغيير فرماسيون اجتماعي!!و به همين دليل هيچكدام حتي گامي در راستاي طرح مطالبات راديكال جامعه بر نميدارند.

تضاد هاي ذاتي گفتمان ليبراليسم،باعث شكست خوردن در تحقق مطالبات جامعه مي شود.مطالباتي كه هر روز راديكالتر ميشود ئ با رشد آگاهيش ،ناتوان بودن ليبراليسم در تحقق اين مطالبات را بيشتر در ميابد.اينجاست كه چپ راديكال به عنوان تنها نماينده واقعي راديكاليسم مطرح مي شود.و شعار "آزادي،برابري"نماينگي راديكالترين نيروهاي جامعه را در دست مي گيرد.

برگزاري آكسيون ۱۳ آذر،توسط "دانشجويان آزاديخواه و برابري طلب"نشاندهنده گسترش راديكاليسم در سطح جامعه است.راديكاليسمي كه ديگر در چارچوب ليبراليسم نمي گنجد.راديكاليسمي كه ديگر"دفتر  تحكيم وحدت "را به عنوان سخنگوي خود نمي پذيرد.راديكاليسمي كه آگاهانه،عقب نشيني دفتر تحكيم وحدت را از مواضع راديكال نظاره مي كند.

خيانت نيروهاي ليبرال (و در صدرشان دفتر تحكيم وحدت)به مطالبات راديكال و اوج گيري چپ راديكال نشاندهنده تحولاتي است،كه كه به ناچار و بنا به خصايل ذاتي ليبراليسم و ماركسيسم ،وزنه قدرت را به طرف دوم نزديك مي كند.چرا كه  چپ راديكال،با در دست گرفتن پرچم راديكاليسم و با ايستادگي در برابر همه نيروهاي سازشكار ،به همه نشان داد كه بر خلاف تحكيم وحدت و ديگر نيروهاي راست،بر سر مطالبات جامعه ،حاضر به  معامله با حاكميت نيست!!!

و درست در همين مقطع ،كه تمامي نيروهاي راست به خواست هاي حاكميت تن داده اند،حاكميت چپ راديكال را به عنوان تنها نيروي واقعا مقاوم شناسايي مي كند و دست به سركوب مي زند.بازداشت بيش از۶۰ تن از" دانشجويان آزاديخواه و برابري طلب"در جريان برگزاري مراسم ۱۳ آذر نشاندهنده همين مسئله است.امري كه در سالهاي گذشته در بين جريانات دانشجويي بي سابقه بوده است.

اما اين سركوب نيز شكست خورد.زيرا حاكميت نيز توان درك ريشه دواندن راديكاليسم چپ در جامعه را ندارد.او به خيال خود با بازداشت دانشجويان چپ،مي تواند فرياد "آزادي،برابري" را  خفه مي كند.ولي درست در همين زمان با خيل عظيمي از نيروهاي راديكال كه حول محور آزاديخواهي و برابري طلبي گرد هم آمده اند،روبرو مي شود.نيروهايي كه با وجود عدم ارتباط سازمان يافته با يكديگر، نشان مي دهند كه تنها  فرياد آزاديخواهي و برابري طلبي است كه گوش حاكمان را كر مي كند .

زنده باد آزادي

زنده باد برابري

[۱]-نشريه شهروند امروز،شماره  ۲۰،مقاله  ماركس به روايت ليبرال ها

[۲]-نشريه شهروند امروز،شماره ۱۹ ،يادداشت سردبير"التقاط جديد،پوپوليسم جاده صاف كن كمونيسم" صفحه ۵