هیچ نقطه اشتراکی با جنگ طلبان نداریم!
مصاحبه نشریه «هفتگی حزب کمونیست بریتانیای کبیرCPGB» با یکی از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب
سؤال - لطفاً کمی درباره تاریخچه و اهداف سیاسی تشکلتان توضیح دهید؟
جواب - دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در حدود ۵ سال پیش پس از افول سیاسی اصلاح طلبان و خاتمی به وجود آمد.هدف ما تلاش دموکراتیک برای برقراری آزادی و برابری برای عموم است.ایران پس از انقلاب ۵۷ پتانسیل خوبی برای عروج دوباره جریان های چپ رادیکال پیدا کرده است و ما علی رغم همه مشکلات موجود برای برقراری ارتباط ارگانیک با با جنبش های رادیکال زنان و کارگران داریم.
سؤال - ما در "دانشجویان کمونیست" تأکید خاصی بر تئوری و ایده سیاسی داریم چرا که فکر می کنیم چپ انقلابی نیازمند بازسازی رادیکال خود است.در این مورد چه فکر می کنید؟
جواب - امروز چپ انقلابی برای اینکه بتواند مستقیماً به درون جامعه برود و تغییر را سازمان دهد، نیاز دارد با آنچه "چپ سنتی"،استالینیسم و یا رفرمیسم مرزبندی داشته باشد و یک آلترناتیو ریشه ای و امید بخش را پیش روی جامعه قرار دهد.این موضوع نیازمند نگاهی دوباره به تاریخ است.اصلاح طلبی به عنوان استراتژی اصلی و بنیادین یک جنبش خاصیت خود را درون توازن قوای موجود از دست داده است.جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی در صدد سازماندهی دانشجویان،کارگران و توده های محروم مردم ایران است تا بتواند تغییری رادیکال را از پایین به وجود آورد.سرمایه داری ایران بار دیگر مورد نقد قرار گرفته است چرا که نمی تواند از چرخه سرمایه جهانی خارج شود.مردم ایران به دلیل دستمزدهای،استثمار نیروی کار،تورم سرسام آور و به خصوص تأثیرات تحریم های بین المللی شرایط بسیار سختی را تجربه می کنند.دقیقاً به این دلیل است که ما فکر می کنیم وظیفه جنبش ما سازماندهی و ایجاد آلترناتیوی در مقابل سرمایه داری،فقر و جنگ است.
سؤال - در مورد آکسیون دانشجویی آذر ماه سال گذشته و دستگیری رفقایتان توضیح دهید؟
جواب - دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب آکسیون هایی در تهران و شهرستان های دیگر به مناسبت روز دانشجو،سازمان دهی کرد.بیش از ۶۰ دانشجو در سراسر ایران دستگیر شدند و ۳ نفر از رفقای ما(عابد توانچه،فرهاد حاجی میرزایی و داوود باقری) هنوز در زندان هستند.سایرین آزاد شده اند و در حال احضار به دادگاه هستند.
سؤال - آیا مقاله "اگر اسرائیل به ایران حمله کند" نوشته "شون ماتگامنا" را خوانده اید؟
جواب - بله آن را خوانده ام ولی نتوانستم باورش کنم. واضح است که حمله اسرائیل برای مردم ایران فاجعه ای بزرگ خواهد بود.کشتار جمعی،بی خانمانی مردم،عروج ناسیونالیسم و غیره، عقب گردی برای تلاش های رادیکال ما خواهد بود؛نمی توانیم آن طور که این مقاله در مورد این تهدیدها صحبت می کند، نسبت به آن ها بی تفاوت باشیم.امپرالیسم به را حتی می تواند نیروی نظامی و پروپاگاند ایدئولوژیک خود را علیه مردم به کار گیرد و این چیزی در بر نخواهد داشت جز فقر بی حد و حصر توده ها که نتیجه این اهداف ضد انسانی است.
ما با کسانی که دخالت خارجی را تبلیغ می کنند ویا در مورد خطر جنگ موضعی اتخاذ نمی کنند هیچ نقطه ی اشتراکی نداریم. مهم نیست که چنین حمله ای از جانب اسرائیل، ایالات متحده یا هر قدرت دیگری باشد. ما شدیداً مخالف این سیاستها هستیم. هیچ کس نباید چنین خط مشی ای را پیش ببرد.
سؤال – آیا شما و رفقایتان تاکنون توانسته اید با جنبش کارگری در ایران ارتباط برقرار کنید؟
جواب – کارگران در ایران عموماً آن قدر متشکل نیستند که دانشجویان بتوانند با آنان ارتباط مستقیم برقرار کنند. البته تشکلهای کارگری اندکی از جمله سندیکای کارگران شرکت واحد، سندیکای کارگران کارخانه نیشکر هفت تپه کارون و ... تشکیل شده اند که همین ها هم از سوی دولت غیرقانونی قلمداد می شوند. ما برای ارتباط با جنبش کارگری دو مشکل اساسی داریم: نخست این که خواسته های جنبش دانشجویی، آرمان هایی سیاسی است در حالی که خواسته های کارگران مستقیماً با وضعیت معیشتی شان ارتباط دارد. دوم محدودیت های بسیاری است که مانع شکل گیری قانونی بنیادها و تشکل ها می شود. هم اکنون مردم اجازه ی تجمع برای ابراز عقیده در هیچ مکان عمومی را ندارند. کسانی که بخواهند در مکان های عمومی ابراز عقیده کنند دستگیر شده و حتی ممکن است در دادگاه های انقلاب محاکمه شوند. در واقع حاکمیت ایران اجازه ی بیان آزادانه ی افکار را نمی دهد.
سؤال – به نظر می رسد که جنبش دانشجویی ایران سابق بر این نسبت به طرح برقراری دموکراسی آمریکایی توهم داشته است. فکر می کنید چه چیز موجب زدوده شدن این توهم شد؟
جواب – پیش از عروج چپ در دانشگاه، این مسأله توسط طیفی از لیبرال ها تبلیغ می شد. آنان آینده ای برای مردم ایران بدون جنگ برای دموکراسی نمی دیدند؛ اما فجایع به بار آمده در عراق و افغانستان موجب شد که مردم ایران به این نتیجه برسند که جنگ بین ایران و ایالات متحده یا اسرائیل موجب بروز یک فاجعه ی بزرگ خواهد شد. دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دائماً این مسأله را در تظاهرات و تبلیغاتشان گوشزد کرده اند.
سؤال – برخی سازمان ها در غرب معتقدند که دخالت آمریکا در عراق موجب محدود شدن امکان تشکل یابی می شود. نظر شما در این باره چیست؟
جواب – آمریکا با شعار دموکراسی در ایران و خاورمیانه در واقع می خواهد روی تمایل به بسط نفوذ و قدرتش در منطقه و همچنین مشکلات اقتصادیش در تأمین سربازهای منطقه سرپوش بگذارد. منابع نفتی دلیل بهتری برای صحبت دوباره ی دموکراسی هستند. اما شرایط عراق امروز بسیار وحشتناک تر از دوران سیاه حکومت صدام حسین است. به تاریخ دخالت های سیاسی آمریکا در خاورمیانه نگاهی بیندازید. آمریکا مایل است که در قبال دادن امتیازهای کوچک، بزرگ ترین ها را به دست آورد و در این مورد از دخالت در سیستم حکومتی ابایی ندارد. هیچ یک از دو طرف به نیازهای مردم ایران توجهی نشان نمی دهد. در حالی که دو طرف نزاع در حال چپاول مردم و بازی های سیاسی هستند، مردم ایران و بخصوص طبقه ی کارگر باید هدفشان را در مقیاس جهانی پیش ببرند.
سؤال – طی تجمعات دانشجویی سال گذشته در تهران، پلاکارد «دست ها از مردم ایران کوتاه!» بازخورد خوبی داشت. در این مورد توضیح دهید.
جواب – همان طور که توضیح دادم، دانشجویان دیگر توهمی نسبت به اصلاحات ویا جنگ برای دموکراسی ندارند. دانشجویان آماده اند با هر جریانی که موجب ایجاد همبستگی برای دفع جنگ امپریالیستی و تعرضات حاکمیت می شود، متحد شوند. این ممکن است برای شما تنها یک پلاکارد باشد، اما برای مردم ایران یک معنای واقعی و ملموس دارد. مردم ایران بین توتالیتاریسم و خطر جنگ گرفتار شده اند و این پلاکارد، نیاز آنان را فریاد می زند.
سازمان «دست ها از مردم ایران کوتاه (HOPOI)» خطوط کلی فکری و استراتژیک ما را منعکس می کند. اهداف این سازمان به اهداف دانشجویان چپ و رادیکال در ایران نزدیک است. ما هم اکنون بیش از یک سال است که با این سازمان ارتباط داریم و بخصوص در زمانی که رفقایمان در زندان بودند، همکاری خوبی با هم داشتیم. ما عمیقاً نسبت به ادامه ی این ارتباط ابراز تمایل می کنیم. سازمان هایی مانند «دست ها از مردم ایران کوتاه» بهترین پاسخ را به قلدری امپریالیسم می دهند. جنبش طبقه ی کارگر باید مستقل از دخالت های امپریالیسم و بنیادگرایان مذهبی به پیش رود و این دلیل است که ما این سازمان را متحد خود می دانیم.
Share this
Export PDF
Print
E-mail